تبليغاتX
وقتی باشم عاشق تو ...

وقتی باشم عاشق تو ...

...When I Be Your Lover

جهان...

در جهان امروز چیزی به نام اغاز و پایان وجود ندارد.

زندگی امروز خود را به شیوه ای بگذرانید

                                             که گویی

            همه چیز در همین یک روز است

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 11:14 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

عادت...

                         جا برای تن گنجشک زیاد است ولی

                   به درختان خیابان تو عادت کردم

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 10:55 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

چرا؟

اگر بر من نبودش هیچ میلی

                               چرا ظرف مرا بشکست لیلی

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 10:53 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

می خواهم...

می خواهم با کسی رهسپار شوم که دوستش می دارم.

نمی خواهم بهای این همراهی را با حساب و کتاب بسنجم.

یا در اندیشه خوب و بدش باشم.

نمی خواهم بدانم دوستم می دارد یا نه.

می خواهم بروم با انکه دوستش دارم.

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 1:49 قبل از ظهر  توسط بهار  | 

گفتم...

گفتم تو شیرین منی.....................................گفتا تو فرهادی مگر؟؟؟

گفتم خرابت می شوم....................................گفتا تو ابادی مگر؟؟؟

گفتم ندادی دل به من.....................................گفتا تو جان داری مگر؟؟؟

گفتم ز کویت می روم......................................گفتا تو ازادی مگر؟؟؟

گفتم فراموشم نکن.........................................گفتی تو در یادی مگر؟؟؟

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388ساعت 9:15 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

امد...

امدم تا در دلت خود جا کنم اما نشد

                                                       در برت هنگامه ها بر پا کنم اما نشد

امدم تا عاشقانه سر نهم بر شانه ات اما نشد

                                                           از غم دوری شکایت ها کنم ام نشد

امدم تا با غزل های خیال انگیز خود

                                                        واژه ی عشق تو را معنا کنم اما نشد

امدم با حال زار و گریه ی بی اختیار

                                                      سینه را از اشک خود دریا کنم اما نشد

امدم از سرنوشت تلخ و درد الود خود

                                                          شکوه از بی رحمی دنیا کنم اما نشد

امدم تا با سکوت و با خموشی های خود

                                                         راز در دل مانده را افشا کنم اما نشد

امدم گریان بگویم قصه از نا گفته ها

                                                        صحبت از این عشق بی پروا کنم اما نشد

امدم تا پرتو نوری شوم در خانه ات

                                                   در کنارت عقده دل وا کنم اما نشد

امدم تا گویم از دستت چه امد بر سرم

                                            هر چه خواهی با دل شیدا کنم اما نشد

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388ساعت 9:8 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

نمیشه باورم...

کی مهربونیتو گرفت از من غمباده ی درد

                                                      کی دستای عزیزتو تبر برای ساقه کرد

کینه رو کی یاد تو داد

                                      تو هم شدی مثل همه

از تن گرم عاشقت کی ساخته یه مجسمه

                                                           نمیشه باورم تویی نه اینکه چشمهای تو نیست

تو طاقتت نبود منو ببینی با چشمهای خیس

                                                            قد تموم درد من تو داشتی کهنه مرحمی

دیروز بودی مرگ غمم امروز تولد غمی

                                                           از لب قصه ساز تو مونده صدای دشمنی

سخته که باورم بشه تو همون عاشقه منی

                                                           نمیشه باورم تویی نه اینکه چشمهای تو نیست

                           

                                   تو طاقتت نبود منو ببینی با چشمهای خیس

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388ساعت 8:46 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

گله...

با تشکر از دوسته خوبم مهین که به من لطف نشون داد و واسم نظر گذاشت

عزیزم گفتی عاشق نشدی و اعتقادی هم به این حرفها نداری

ارزو می کنم که معنای عشق و بفهمی چون قشنگه.

اما گله دارم ازت که بدون شناخت خودتو با معشوق من مقایسه کردی.

اون دلش مهربونه زیاد بزرگه قشنگه پر احساس لطیف مهربون حساس و شکننده

و از همه مهمتر اون دوست داشتنو می دونه بیشتر از هر کس اما اون منو دوست نداره

اینم گفتم که بدونی اون یه انسانه بزرگه شایدم مشکل از منه که حتما"هم هست

با تشکر از تو به امید روزی که عاشق بشی.بازم به من سر بزن

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388ساعت 2:40 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

تشکر...

با سلام به همه ی دوستام که همیشه منو یاری کردن.

اما راستش اومدم تا از مینو عزیزم تشکر کنم بابت همراهی من و اینکه منو درک می کنه.

خواسته بودی شعر بیشتر بنویسم  چشم بعد هم اینکه کنجکاو شده بودی راجع به معشوقم

باید بگم اگه واستون بنویسم چه سختی ها کشیدم و دارم می کشم...

بگذریم خواسته بودی در مورد عشقم بنویسم باید بگم اون بزرگتر از اونیه که من در

موردش بنویسم و زبان من قادر به گفتن خوبی او نیست

فقط بدون اینقدر بزرگه که از ذهن خارجه ممنون میشم منو همینطور همراهی کنی

من این لطفتو که به معشوقم توجه نشون دادی سپاس می کنم

واسم دعا کن دوسش دارم نمی تونم رهاش کنم 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388ساعت 2:31 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

آخرين جمعه سال...

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 1:44 قبل از ظهر  توسط بهار  | 

گنجشك...

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد. 

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 1:41 قبل از ظهر  توسط بهار  | 

چه مغرورانه اشك ريختيم

 چه مغرورانه سكوت كرديم

 چه مغرورانه التماس كرديم

 چه مغرورانه از هم گريختيم

غرور هديه شيطان بود و عشق هديه خداوند

 هديه شيطان را به هم تقديم كرديم

هديه خداوند را از هم پنهان كرديم...

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 1:36 قبل از ظهر  توسط بهار  | 

ايمان

براي آنکه به طریق خود ایمان داشته باشیم ،

لازم نیست ثابت کنيم که طریق دیگران نادرست است .

کسی که چنین می پندارد ، به گامهای خود نیز ایمان ندارد

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 1:29 قبل از ظهر  توسط بهار  | 

نه دل دارم...

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 1:7 قبل از ظهر  توسط بهار  | 

دوست داشتن...

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم فروردین 1388ساعت 7:44 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

عشق...

عشق مرگ نیست زندگی است.سخت نیست عین سادگی ست.عشق عاشقانه های باد و گندم

است.اولین پناهگاه کودکی است اخرین پناهگاه ادم است.زندگی زیباست حتی اگر کور باشی.

خوش اهنگ است حتی اگر کر باشی.محسور کننده است حتی اگر فلج باشی.

اما بی ارزش است اگر ثانیه ای عاشق نباشی.

اگر می دانستی دل ترک خورده ی من با یاد چشمان بارانی ات شکسته تر می شود هیچ گاه

به من پشت نمی کردی اگه می بینی کسی به روی تو لبخند نمی زند

علت را در لبان فرو بسته خودت جستجو کن.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 4:4 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

خاک..

                            تا خاک نشدی

                           خاکی باش

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 3:8 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

یادگار 2

اینم یادگار عزیزیه که نیست اما من به یادشم

تعجب می کنه اگه ببینه شعر مورد علاقش هنوز یادمه

اما صداش هنوز تو گوشمه...

به خانه می رفت

                  کیف و کتابی که در هوا بود

چیزی دزدیدی؟

                                            *مادرش پرسید*

دعوا کردی باز؟

                                          *پدرش گفت*

و برادرش کیفش را زیرو رو می کرد دنبال ان چیزی که

                             در دل پنهان کرده بود

تنها مادربزرگش دید گل سرخی را در دست فشرده ی پسرش که

                                  مخفی کرده بود.

                                                                             حسین پناهی.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 2:40 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

یادگار...

این شعری که می نویسم یادگار عزیزیه که...نمی دونم شعرشو 

خوب یاد گرفتم یا نه

اون با صدای دلنشینش واسم خوند

و صداش هنوز تو گوشمه می خوام بدونه به یادشم ...

همه ی دریا ها از ان تو

                                                یک کوزه اب از ان من

همه ی کوه ها از ان تو

                                                  یک صخره از ان من

 همه ی جزیره ها از ان تو

                                                     یک سیلاب از ان من

                                   راضی نمی شوی اگر

جهان و هر چه در ان است از ان تو

خودت را از من نگیر

                                        روا مدار که بمیرم

                                                                 روا مدار که بمیرم

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 2:30 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

شکوفه ی اندوه...

شادم که در شرار تو می سوزم

شادم که در خیال تو می گریم

شادم که بعد از جدایی تو باز اینسان

در عشق بی زوال تو می گریم

پنداشتی چون ز تو بگسستم

دیگر مرا خیال تو در سر نیست

اما چه گویمت که جز این اتش

بر جان من شراره ی دیگر نیست

شبها چو در کناره ی نخلستان

کارون ز رنج خود به خروش اید

فریاد های حسرت من گویی

از موجهای خسته به گوش اید

شب لحظه ای به ساحل او بنشین

تا رنج اشکار مرا ببینی

شب لحظه ای به سایه خود بنگر

تا روح بیقرار مرا ببینی

من با لبان سرد نسیم صبح

                                                           سر می کنم     

                    ترانه برای تو 

من ان ستاره ام که درخشانم هر شب در اسمان سرای تو

غم نیست گر کشیده حصاری سخت

بین من و تو پیکر صحرا ها

من ان کبوترم که به تنهایی

پر می کشم به پهنه ی دریا ها

شادم که همچو شاخه ی خشکی باز

در شعله های قهر تو می سوزم

گویی هنوز ان تن تبدارم

کز افتاب شهر تو می سوزم

در دل چگونه یاد تو می میرد

یاد تو یاد عشق نخستین است

یاد تو ان خزان دل انگیز است

که او را هزار جلوه ی رنگین است

بگذار زاهدان سیاه دامن

رسوای کوی و انجمنم خوانند

نام مرا به ننگ بیالایند

اینان که افریده ی شیطانند

                                             اما

                 من ان شکوفه ی اندوهم

                                  کز شاخه های یاد تو می رویم

                              شبها تو را به گوشه ی تنهایی

                                 در یاد اشنای تو می جویم

 

این شعر و تقدیم می کنم به کسی که دوسش دارم دیوانه وار اما ازش جدام

می خوام بدونه دوری از عشق من چیزی کم نمی کنه

و حالا بیشتر همیشه دوسش دارم هر شب به عشقش

تا صبح بیدارم و می گریم به یادتم...

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 2:16 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

بی ارزش...

                              بار دیگر که سوار هواپیما شدی

هنگام اوج و هنگام فرود به قطعات کوچکی که مجموعا" شهر را

تشکیل می دهند توجه کن و به این

                                                                           فکر کن

 که چیز هایی که ادم ها برای

به دست اوردنشان شکم هم را می درند

              چقدر بی ارزش است.

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388ساعت 8:7 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

هدیه...

انچه هستی هدیه خداوند به توست

و انچه خواهی شد هدیه تو به خداوند

                                                                           پس:

                           بی نظیر باش     

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388ساعت 8:0 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

اعتصاب...

اعتصاب چرخ دنده های ساعت لطمه ای به گذر زمان نمیزند.
+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388ساعت 7:58 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

گله...

سلام به همه اونایی که عاشقن اما معشوقشون دوستش نداره.

تا حالا شده تو اوج سلامت مرگ و به چشم  ببینید.

من دیدم و باید بگم فراموشش نمی کنم تحت هیچ شرایطی.

دوست دارم اینو بفهم:

                                                           لطفا"

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388ساعت 3:51 قبل از ظهر  توسط بهار  | 

تو را گم كرده ام ...

تو را گم کرده ام امروز ... وحالا لحظه هاي من

گرفتار سکوتي سرد و سنگينند

وچشمانم که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند

نمي داني چه غمگينند

چراغ روشن شب بود... برايم چشم هاي تو

نمي دانم چه خواهد شد

پر از دلشوره ام... بي تاب ودلگيرم

کجا ماندي که من بي تو هزاران بار،در هر لحظه مي ميرم...

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین 1388ساعت 12:14 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

میعاد...

در فراسوی مرزهای تنت تو را دوست می دارم.

ایینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

   روشنی و شراب را

   اسمان بلند و کمان گشاده ی پل

   پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه اخرین را

  در پرده یی که می زنی مکرر کن

   در فراسوی مرزهای تنم

  تو را دوست می دارم.

در ان دور دست بعید

که رسالت اندام ها پایان می پذیرد

وشعله ور شور تپش ها و خواهش ها

                                                         به تمامی

  فرو می نشیند

  و هر معنا قالب لفظ را وا می گذارد

 چنان چون روحی که جسد را در پایان سفر

 تا به هجوم کرکس های پایانش وانهد...

 در فراسوهای عشق

تو را دوست می دارم

در فراسوهای پرده و رنگ...

در فراسوهای پیکرهای مان

با من وعده ی دیداری بده...

                                      تقدیم به عشقم.

                    "  شاملو"  

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 4:45 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

پل...

زندگی مثل یه پل قدیمیه

به این فکر نکن که اگه ازش تنها بگذری دیرتر

                                                                         خراب میشه

به این فکر کن که اگه افتادی یکی باشه

                                                                          دستتو بگیره

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 4:3 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

راز...

راز دل با کس نگفتم چون ندارم محرمی

                                                              هر که را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم

راز دل با اب گفتم تا نگوید با کسی

                                                            عاقبت ورد زبان ماهی دریا شدم

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 3:59 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

درد دل...

سلام به همه دوستای گلم که تو این چند سال منو همراهی کردین.

اینو می دونید که به خاطر تشویق های شما بوده که منو پایبند کرده.

مشکلی واسم پیش اومده که خواستم بگم واسم دعا کنید.

من هر کاری تونستم کردم اما نتیجه نداد.

پیش خودم گفتم از شما هم کمک بگیرمو بگم واسم دعا کنید.

که من به معشوقم برسم .

حیف نمی تونم اسمشو بگم چون می دونم ناراحت میشه .

از خدامون می خوام همتون به هر چی می خواید برسید منم به عشقم.

جا داره همین جا بهش بگم دیونشم و بگم که منو تنها نذاره.

مرسی از همتون.

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 3:52 بعد از ظهر  توسط بهار  | 

خدا...

ادما چقدر راحت با جابه جاشدن یه نقطه از

                                                                      خدا

                                           جدا

                                                                                                می شن.

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388ساعت 1:19 قبل از ظهر  توسط بهار  |